piątek, 15 lutego 2013
Informacja
Witajcie kochani! Chciałam was powiadomić, iż następny rozdział pojawi się jutro w godzinach popołudniowych. Zapraszam do odwiedzania, komentowania i ankietowania ; **
środa, 13 lutego 2013
Rozdział 5
Chociaż byłam 10 minut
przed czasem, chłopak czekał tam gdzie się umawialiśmy dzień wcześniej. Szedł w
moją stronę i już miał otworzyć usta, gdy nagle zadzwonił mój telefon
- Halo.
-Cześć córeczko samolot cioci i wujka został
odwołany z powodu burzy w Krakowie. Dziś będziemy spać w hotelu, bo ich samolot
został przełożony na 9.30. Bawcie się dobrze. W kuchni na szafce pod oknem
macie położone pieniądze, zamówicie sobie pizzę jeśli będziecie głodne.
-Dobrze. Dziękuję mamusiu do jutra.
-Do jutra-powiedziała moja rodzicielka i rozłączyła
się. Włożyłam telefon do torby i spojrzałam na Zayna.
-Chciałbym ci wszystko wytłumaczyć.
-Więc mów. – mówiąc to usiadłam na ławce obok
której staliśmy, a Malik zrobił to samo.
-Chciałem cię chronić przed tym całym zamieszaniem.
Chociaż jestem sławny już 2 lata nie zdążyłem się jeszcze do tego przyzwyczaić.
Wszędzie chodzą za mną i chłopakami paparazzi, a fanki czatują godzinami pod
domem. Sama mogłaś to zresztą zauważyć. I chociaż pewnie myślisz teraz, że
jestem dupkiem i egoistą. Musisz mnie zrozumieć.
-Próbuje Zayn, cały czas próbuję. – uśmiechnęłam
się.
-Więc wybaczysz mi ? Bardzo mi na tobie zależy.
- Nie wiem już niczego nie jestem pewna. Przepraszam-
wyszeptałam i chciałam uciec, lecz gdy podniosłam się z ławki zrobiłam parę
kroków i upadłam. Poczułam straszny ból głowy i usłyszałam krzyk. Potem już nic
tylko ciemność.
-Lena ! Lana! –krzyczał wyjmując telefon z
kieszeni.
-Zayn co się stało- powiedział głos w słuchawce
słysząc płacz chłopaka
-Niezależnie od tego co teraz robicie musicie
przyjechać do domu. To bardzo pilne chodzi o Lenę. –powiedział i wyłączył się
po czym zadzwonił jeszcze na pogotowie i biorąc dziewczynę na ręce szybkim
krokiem skierował się w stronę jej domu.
Stojąc
już przed domem przyjaciółki z nią samą na rękach wypatrywał karetki, kiedy pod
dom podjechało auto Harrego, zatrzymało się, a z niego wysiadły dziewczyny wraz
z Louisem i Harrym. Podbiegli pod Malika pytając przy tym co się stało.
-Byliśmy w „naszym miejscu” Lena chciała odejść i
przewróciła się o korzeń wystający z ziemi. Upadła i straciła przytomność. Ale
bez obaw właśnie jedzie tu karetka już po nią zadzwoniłem.-powiedział
roztrzęsiony chłopak
Perspektywa Tośki
-Dobrze. Spokojnie Malik w takim stanie jej na
pewno nie pomożesz. Ja zadzwonię do cioci, a wy tu stójcie.
-Halo ciociu?
-Hej kochanie. Coś się stało ? Mówiłam przecież
Lenie, że pieniądze na jedzenie macie w kuchni.
-Nie nie o to chodzi ciociu.
-Więc co się stało?
-Lena potknęła się i straciła przytomność Zayn
zadzwonił po karetkę i o właśnie przyjechała muszę kończyć ciociu wybacz, że
cię niepokoję. Ale nie powiem ci szczegółów. Wiem, że macie czekać na moich
rodziców, bo Lena przysłała mi sms-a jeszcze przed upadkiem. Za jakieś 10 minut
zadzwonię ze szpitala. Do zobaczenia.-w słuchawce usłyszałam tylko jak ciocia
wybucha płaczem i rozłączyłam się. Pobiegłam do karetki. Lekarz właśnie
wpuszczał do niej Malika. Podbiegłam szybko do zamykających się drzwi i zapytałam,
gdzie wiozą moją kuzynkę.
-Do Św. Edmunda. Niestety nie mamy już miejsca w
karetce ponieważ, pan Malik powiedział, że jeśli go nie zabierzemy połozy się
pod kołami.
-Dobrze. Niech jedzie ja zaraz tam dojadę. Do
widzenia. – lekarz rzucił blady uśmiech i zamknął drzwi karetki. Sygnały
zaczęły z powrotem wyć i odjechali.
5
minut później byliśmy już w szpitalu. Gdzie zostaliśmy poinformowani, że panna
Lena Cook leży w Sali nr. 103. Podziękowaliśmy grzecznie i ruszyliśmy do windy.
Gdy weszliśmy do Sali zobaczyliśmy, leżącą w łóżku nieprzytomną i podłączoną do
różnych aparatur Lenę oraz trzymającego ją za rękę siedzącego na stołku koło
łóżka Malika. Chłopak nawet nas nie zauważył. Wpatrywał się w pobladłą
twarzyczkę Leny z taką troską w oczach jakiej nigdy u niego nie widziałam.
Nagle do Sali wpadł lekarz.
-Oo. Widzę, że pani już przybyła - dopiero teraz
Zayn podniósł głowę.
-Tak. Co z nią ? – zapytałam
- Ma lekkie wstrząśnienie mózgu, ale wyjdzie z tego
za niedługo powinna się obudzić. Ale musi odpoczywać. Już w karetce zszyliśmy
jej głowę.
-Dziękuje panie doktorze- uśmiechnęłam się blado.
Bardzo cieszę się, z tego ile osób zagląda na tego bloga. Lecz jeśli nie będziecie komentować, będę musiała go zawiesić. Więc proszę komentujcie i głosujcie. To dodaje mi otuchy. :)
niedziela, 10 lutego 2013
Rozdział 4
Póki mam wenę muszę z niej korzystać więc. Proszę bardzo macie kolejną część moich wypocin. Komentujcie i głosujcie w ankiecie oraz polecajcie ! Bardzo mi tym pomożecie.. ; **
Gdy się obudziłam było mi
strasznie zimno. Dopiero gdy się podniosłam zauważyłam, że drzwi na mały
balkonik, który tak kochałam są otwarte. Ale dlaczego ? Nie pamiętałam. Dopiero
po chwili przypomniało mi się, że w nocy było mi duszno i je otworzyłam.
Spojrzałam na mój pokój. Z dużej białej szafy wywalone były ubrania na biurku
stał laptop, który prosił się o ładowarkę. Koło telewizora leżało pudełko po
pizzy, które jadłam z Luizą przed wczoraj. Na półce nocnej porozwalane były
papierki po cukierkach a z regału spadło kilka książek. Oprócz tego szyby i
podłoga domagały się mycia, a półki starcia kurzu. Stwierdziłam więc, że umyję
się, ubiorę, zjem śniadanie i posprzątam pokój. I myjąc się przypomniałam sobie o prezencie dla Tośki. Po skończonej porannej toalecie Ubrałam się w to:
I zeszłam na dół biorąc ze sobą zgrabnie zapakowane w pudrowy papier z kokardką pudełko. Gdy weszłam do kuchni moje przyjaciółki robiły jajecznicę.
-Hej – przywitałam się z
uśmiechem i rękami za plecami.
-Cześć- odpowiedziały zgodnie dziewczyny.
-Podeszłam do Tosi i dałam
jej prezent i zaczęłam głośno śpiewać sto lat. Zszokowana zapytała
-Co to ?
-Prezent, którego zapomniałyśmy dać ci wczoraj wieczorem
dać ci wczoraj. Otwórz chcę zobaczyć twoją reakcję. Otworzyła pudełko, a jej reakcja była niesamowita. W jej niebieskich oczach pojawiły się wesołe iskierki a na twarzy ogromny uśmiech darła się, że nas kocha skacząc przy tym. W końcu marzyła o lustrzance, wiec nie dziwie jej się. Nawet odkładała na nią, ale zawsze musiała wydać na coś pieniądze.
-To tylko dla mnie? Naprawę
? Jesteście kochane dziękuje
-Tak i wiemy –powiedziała roześmiana Luiza z telefonem w ręku.
Zaczęłyśmy rozmawiać
opowiadały mi jak wczoraj bawiły się z chłopakami i jak Zayn nagle wyszedł gdy
Naill coś powiedział mu na ucho. Opowiedziałam wtedy dziewczyna co się stało gdy
wracałam do domu .
-Nie da się tak po prostu uciec, jeśli nie
zakończysz dobrze sprawy to ona powróci i to w najmniej oczekiwanym momencie.
-Myślisz, że to takie proste dla mnie Luiza ?
–powiedziałam przyjaciółce
-Daj mu szansę –powiedziała Tosia uśmiechając się życzliwie.
-Wiecie co macie rację pójdę dziś na to spotkanie.
-No i to nasza Lena- zaśmiała się Luiza, a Tośka jej zawtórowała.
-A wy co zamierzacie dziś robić ?- zapytałam
dziewczyn, zaczerwieniły się i wtedy zaczęłam sie domyślać co powiedzą.
-Yy.. No wiesz Louis zaprosił mnie do kina –powiedziała Luiza
-A mnie Harry –dodała zaczerwieniona Tośka
-To się porobiło- zaczęłam się śmiać.
-Zbieram się dziewczyny.-powiedziała Luiza.
Pożegnałyśmy się i postanowiłam iść do mojego pokoju.Wchodząc po schodach ciągle miałam twarz Tośki
na widok lustrzanki i śmiech Luizy na jej reakcję w uszach . Wesoła weszłam na górę . Wzięłam się za
sprzątanie mojego pokoju co szło mi powoli, ale skutecznie. Gdy posprzątałam swój pokój była 16. Miałam jeszcze godzinkę więc wzięłam jakąś książkę i postanowiłam ją dokończyć. Po 5 minutach do pokoju wleciała Tośka ubrana tak :
-Wyglądasz ślicznie. Na pewno mu się spodoba. - powiedziałam wyprzedzając pytanie mojej przyjaciółki.
Ona tylko się uśmiechnęła powiedziała-dziękuję- i poleciała . Wyjrzałam przez okno i co zobaczyłam moja kuzynka prowadziła się za rączkę z Harrym a w jego aucie siedzieli wtuleni w siebie Louis i Luiza. Cieszyłam się z ich szczęścia,
ale miałam własne problemy. Przeczytałam jeszcze nową książkę i postanowiłam
się zbierać. Ubrałam czarną ramoneskę, a buty zmieniłam na białe conversy . Uwielbiałam te buty
więc miałam ich aż 13 par w różnych kolorach, ale wszystkie wysokie. W końcu
mogłam sobie na to pozwolić mój tata był szefem filmy budowlanej, a mama była
architektką wnętrz. Wzięłam jeszcze moja ulubioną czarną torbę z ćwiekami, zasunęłam
kurtkę bo było zimno zamknęłam drzwi. Sprawdziłam godzinę była 16.40 Żyje się
raz pomyślałam w duchu i poszłam .
Rozdział 3
Postanowiłam dodać nowy rozdział ze względu na to ile osób pytało o niego na piv. I kilka na blogu więc proszę . Mam nadzieję, że wam się spodoba i będziecie komentować ; **
Koło
mnie stał blondasek z NICH zespołu ?! Uśmiechając się …
-Lena tak ? Miło mi, jestem
Niall -podał mi rękę.
-Wiem kim jesteś-powiedziałam
chłodno- spieszę się.
-Poczekaj – Zatrzymał mnie
–Odwiozę cię .
-Poradzę sobie . – Rzuciłam
mu mordercze spojrzenie. Ale on dalej upierał się przy swoim. W końcu
wkurzona zapytałam wprost jak to ma w zwyczaju Tośka. (chodzi mi tu o bezpośredniość )
-Skąd mnie znasz i przyznaj
się kto ci kazał to zrobić ?!-powiedziałam wściekła. On tylko spuścił głowę
-Zayn mi o tobie opowiadał,
ale nie byłem pewny gdyż mówił tez o jakiejś Tośce i Luizie. I to on kazał
mi cię odwieść, żeby nic ci się nie stało. Ale nie rozumiem gdzie te dwie
pozostałe dziewczyny ? – spokojniej już powiedziałam wskazują palcem na środek
parkietu
-Widzisz tam ta blondynka
tańcząca z kudłatym to Tosia a ta w szortach z ćwiekami i granatowej
bokserce oraz granatowych conversach, która tańczy z Louisem czy jakoś tak to Luiza moja druga przyjaciółka. Więc teraz widzisz gdzie są . Przykro mi, ale
powiedz swojemu koleżce, że poradzę sobie bez jego pomocy. Żegnaj
-Pa . Do zobaczenia tylko
tyle usłyszałam.
Gdy szłam do domu myśląc o dzisiejszym dniu i wtedy
uświadomiłam sobie, że nie dałam Tośce prezentu na
którego odkładałam dość długo. Stwierdziłam, że
jutro z samego rana muszę go dać Tosi. Gdy byłam już nie daleko domu
zobaczyłam jadącego do ICH domu czarnego vana i pisk fanek . Na ten widok
pomyślałam: Czy one nigdy nie śpią? Przecież
była już 1 w nocy. Idąc już po trawniku prowadzącym do mojego domu zobaczyłam,
że ktoś do mnie biegnie. Był to Zayn, ale niestety nie mogłam uciec i tak bym
już nie zdążyła. A szkoda.
-Hej poczekaj chwilę. Chcę ci
wyjaśnić dlaczego się nie odzywałem. Proszę wybacz mi. Gdy rozmawiałem z dziewczynami wszystko im opowiedziałem i wybaczyły mi.
-Mówiłam ci już, nie jestem jak one to po pierwsze, a po drugie
myślisz, że jesteś teraz wspaniały Malik z One Direction to możesz mieć każdą ?
Mylisz się ! Teraz tak bardzo żałuję, że nakłoniłam cię do tego głupiego
programu, a jeszcze bardziej, że w ogóle cię poznałam. Ale cóż czasu nie cofniesz. Chce już iść spać.
-Poczekaj –krzyknął to tak
głośno, że u moich sąsiadów zaświeciło się światło.
-Pozwól mi wszystko wyjaśnić
daj mi te jedną szansę.
-Jeśli się zgodzę dasz mi w końcu
iść do domu ?
-Tak.
-Więc tak.
-Dobrze bądź jutro o 17. W
naszym miejscu.-powiedział to i odszedł. W naszym miejscu ? Więc pamiętał.Gdy byłam już w swoim pokoju
pijąc kakao siedziałam na małym balkoniku, który łączył mój i Tośki
pokój. Przypomniały mi się
te wszystkie wesołe chwilę, gdy spaliśmy noce w namiotach, gdy robiliśmy
bitwy na
balony z wodą, wspominając to odruchowo popatrzałam na ścianę na której
było zawieszone zdjęcie z tego dnia. Chociaż wisiało tam tyle lat nie
mogłam go zdjąć.
Zdjęcie miało upamiętniać jaką ilością balonów się wtedy biliśmy. Była to nasza największa bitwa, bo oprócz naszej czwórki wzięły w niej udział siostry Zayna i kuzynka Luizy. Nie było to jakieś piękne zdjęcie, ale przypominało mi o pięknych wspomnieniach i to się liczyło.
Rozmyślając tak postanowiłam położyć się spać gdy nagle usłyszałam
huk.. Przestraszona wybiegłam z pokoju zobaczyć co się stało okazało się, że Luiza, która miała u nas zostać na noc i Tośka idąc na górę zrzuciły wazon.. Gdy zaświeciłam światło nie mogłam się powstrzymać od
śmiechu widząc je z minami w stylu "WTF?!" całe
czerwone ze wstydu przypominały buraczki. Szczęście, że rodzice wyjechali gdzieś i mają wrócić dopiero z rodzicami Toski. Uspokoiłam się trochę i powiedziałam do nich jednak
jeszcze się śmiejąc. Żeby lepiej szły spać, bo w takim stanie mogą narobić jeszcze więcej szkód zaprowadziłam Luizę do pokoju gościnnego i dałam jej piżamę, którą u nas zostawiła gdy spała poprzednio. Poszłam po łopatkę i zmiotkę, po czym posprzątałam po nich.
sobota, 9 lutego 2013
Rozdział 2
Witajcie kochani! Mam wenę więc dodaje dziś jeszcze jeden rozdział mam nadzieję, że się spodoba. ;*
_____________________
_____________________
Już
tydzień jak wrócili . Staram się unikać lecz nie zawsze mi wychodzi . Wtedy Luiza i Tośka zawsze pomagają mi jakoś wybrnąć. Słyszałam jak parę razy
Zayn sam lub z resztą dobijali się do drzwi, gdy była mama lub Tośka otwierały
i mówiły , że nie ma mnie w domu lub źle się czuje . Ale gdy byłam sama nie
otwierałam wcale nie miałam siły ani chęci mierzyć się z tym. Jeszcze nie jestem gotowa .
Teraz szykuję się na imprezkę ,
bo Tosia ma urodziny i mamy z Luiza zamiar wziąć ją do nowo otworzonego
klubu 5Up. Przeglądam się w lustrze i sądzę , że wcale nie jest tak źle w sumie
jest całkiem dobrze . Wyprostowałam moje ciemne blond włosy i musnęłam lekko
usta różowym błyszczykiem zrobiłam lekką kreskę czarnym eye-linerem oraz dałam trochę różu na policzki . Ubrałam
się w czarna bokserkę oraz turkusowe szorty z wysokim stanem do tego ubrałam czarne
conversy i długi, złoty łańcuszek ze złotym kluczem na wypadek gdyby było mi
zimno wzięłam jeszcze turkusowy żakiet. Gdy byłam gotowa poszłam do pokoju
mojej przyjaciółki . Jasna blondynka była ubrana w śliczną czarną dopasowaną sukienkę
z granatowym za suwakiem przez całą długość oraz nieśmiertelne czarne szpilki a do tego ma
granatową kopertówkę. Wszystkiego dopełniał delikatny makijaż , który podkreśla
jej niebieskie oczy i wysoki kok. Ona również wzięła żakiet tyle, że granatowy.
Gotowe do wyjścia pożegnałyśmy się z moimi rodzicami, którzy uprzedzili nas ,
że jutro o 18 przylatują rodzice Tośki wraz z tą całą hołotą, którą
nazywamy potocznie rodziną. Co prawda nasza rodzinka jest stuknięta, ale ją
kooocham.
Gdy byłyśmy już przed domem
nadjechała Klaudia swoim BMW, bo jako jedyna z nas miała samochód i prawo jazdy. Przed klubem nie było dużego tłumu więc weszłyśmy bez problemu. Tańczyłyśmy dużo, więc gdy zachciało nam się pić poszłyśmy do baru . Lecz gdy doszłam do baru nie mogłam znaleźć dziewczyn. Pech chciał, że dziewczyny poszły tańczyć z O mój Boże powiedziałam gdy zobaczyłam moje przyjaciółki tańczące z
Harry’m i Louisem z 1D .I wtedy gdy siedziałam przy barze
dosiadł się do mnie nie kto inny jak pan Malik z tym swoim uśmieszkiem nr 6 . I co on sobie myślał,
że od tak wszystko będzie w porządku przecież nie odzywał się przez 2 lata !
- Hej – uśmiech nadal nie
schodził mu z twarzy
-Czego chcesz? –Zapytałam sucho
-Chce odnowić z tobą i
dziewczynami kontakt. Z dziewczynami rozmawiałem już dwa dni po moim przybyciu powiedziały, że mnie rozumieją i wybaczyły m.
-Nie sądzisz, że na to już
trochę za późno nie odzywałeś się przez dwa lata ! Gdyby nie telewizor i
internet nie wiedziałabym, że żyjesz. Dziewczyny może i ci wybaczyły, ale ja
nie zamierzam . – w oddali dało się usłyszeć ciche – Uuu..- Nie zważając na to kontynuowałam swój
monolog. – Nie masz prawa teraz się do mnie odzywać jesteś zapatrzonym w siebie
egoistą nic więcej. –Nie wytrzymałam i uderzyłam go w twarz .Alkohol i
podwyższone ciśnienie robią swoje.
-Tośka, Luizka idę do domu. Wy zostańcie i dobrze
się bawicie w końcu to twoje urodziny Tosiu jeszcze raz sto lat .-Wymusiłam uśmiech przytuliłam je na pożegnanie, ale gdy miałam odejść
poczułam, że ktoś łapie mnie za ramię. Odwróciłam się ...
Subskrybuj:
Posty (Atom)



